8M: folga xeral feminista

Crónica do acontecido nos xulgados de Ferrol polo conflito coa cafetería Warholl

Curioso tumulto.

Onte foi un día estraño no Xulgado de Ferrol. Dezaoito persoas comparecían ante a xuíz denunciados por insultos, coaccións e ameazas.

Ademais do anómalo do número de acusados (máis propio do proceso a unha banda terrorista, a unha organización mafiosa o a un partido político ilegalizado ou simplemente collido coas mans no peto alleo) que xa planteou problemas dende a entrada ao edificio, onde un policía nacional creu cumpri-lo seu deber impedindo a entrada a semellante turbamulta insultante, coactiva e ameazante, o tema da acusación tamén tiña o seu aquel: o denunciante era un empresario que adebeda a día de hoxe 11.000 euros a unha traballadora á que despediu e os acusados eran a propia traballadora, compañeiros seus do sindicato de oficios varios da C.N.T. de Ferrol, outros obreiros que acudiran aos actos de protesta convocados por este en solidariedade coa traballadora despedida e, mesmo, un home que pasaba por alí a tomarse unha caña, ao quen cando ía entrar foille requirida a documentación e que -segundo declarou- despois de identificarse e enterarse do que pasaba, entrou ao bar, tomouna e foise para casa tranquilamente.

O xuízo comezou (tras un amago de suspensión -tería sido a terceira- debido a problemas co testemuño por videoconferencia dunha testemuña clave e o rexeitamento, por parte da avogada, do de dous policías instrutores dos atestados, que non tiñan participado no "auxilio policial" á cafetería) co relato das tropelías dos temíbeis anarcosindicalistas e os seus efectos sobre a tensión arterial do ex-dono da cafetería Warhol, que tiña que pasar ao menos dúas horas arrincando carteis por Ferrol adiante para que o mundo en xeral e os seus fillos en particular non soubesen que semellante modelo de empresario, flor da patronal non paga aos traballadores. Coñece a moita xente que non ía ao bar polas concentracións, moitos deles que non ían acudir a declarar "por medo ás represalias". Tivo cuantiosas perdas, xa que nunha noite de venres ou sábado adoitaba gañar 1.200, 1.500 euros, iso si, nos "bos tempos", é dicir, "antes da crise, antes de que viñeran estes señores". Ante a pregunta do defensor de como foi que, gañando isto non podía pagar á traballadora, xa que as protestas comezaron despois do despedimento despegou o primeiro anxo dos que sobrevoaron con frecuencia á parte acusadora.

A continuación declarou unha testemuña da acusación, que lembraba os actos de protesta nos meses de abril e maio e coincidindo coa saída da escola dos seus fillos. Considerando que as concentracións foron entre xaneiro e marzo, como lle lembrou a propia avogada, e que comezaban despois das oito, como declarou unha testemuña da defensa, poida que falase da semana fantástica do Corte Inglés. O que deixou claro é que había xente nunha rúa peonil, rodeando a terraza e que el non entrou ao bar porque levaba aos pequenos.

A continuación da testemuña da defensa, que ten un comercio xusto enfronte da cafetería e que negou ter sufrido o terror roxinegro exposto pola acusación nin mesmo telo escoitado doutros empresarios da zona, declararon os acusados.

Moitos deles declararon ter ido a tódalas concentracións que puideran, ante a pregunta da avogada de se tiñan participado nas "manifestacións". Especial interese tiña esta en saber quen tiña coreado "a xente honrada aquí non consume nada", "consumo solidario, pasa de largo" ou "al caldero por pufero", mesmo na súa versión disléxica de "al pufero por caldero", así como quen lle tiña chamado a Massimiliano Mariella explotador ou estafador e outros termos que non son do gusto das persoas honradas, como ladrón, mafioso ou espagueti chourizo, e quen tiña pisado os sagrados lugares de diante do dintel da porta. Un destes traballadores dixo algo que seica sexa a clave do fracaso de público na cafetería Warhol: "se á xente non lle gusta ir a onde se explota aos traballadores, paréceme o máis normal do mundo".

O mesmo compañeiro intentou emprega-lo alegato final para explicar que o segredo do xuízo era que o empresario (¿explotador?, ¿estafador?, nunca o saberemos, xa que a xuíz cortoulle a palabra) non quere pagar o que debe e que ten asinado tamén no Xulgado. Isto quedou claro coa petición da acusación que -se o entendimos ben- foi de 20 días multa "pola contía máxima" (que resultou ser 15 €/día) e unha indemnización de 700 € a pagar cada un e todos solidariamente pola suma total... é dicir, que os que se congregaron pacificamente para que o empresario moroso pagase a súa débeda lle pagarían esta e un "piquiño" para a minuta da avogada.

Con estas, o caso quedou visto para sentencia, agora haberá que ver se a Xustiza merece ese nome ou se soamente merece a maiúscula.

Ferrol a 19 de setembro de 2013