A.I.T

По призыву мадридской секции работников телекоммуникации и информационных услуг (STSI) CNT-AIT (секции М.А.Т. в Испании), 17 мая был организован день солидарности с работниками фирмы "Капджемини". Различные профсоюзы и европейские секции Международной ассоциации трудящихся провели акции с требованием отменить т.н. временное увольнение (ERE) 370 работников компании.

День солидарности совпал с 24-часовой забастовкой, которую официальные профсоюзы провели в рамках программы намеченных действий (в случае, если фирма не отменит временное увольнение, 23 мая должна начаться бессрочная забастовка). Члены CNT, работающие на "Капджемини", присоединились к 24-часовой забастовке и частичным забастовкам, несмотря на критическое отношение к "официалам" из "Рабочих комиссий", ВСТ и CIS-F, чье соглашательство с администрацией сделало возможным не только временое увольнение в прошлом году, но и все увольнения 2012-2013 годов.

В Мадриде члены межпрофессионального профсоюза CNT-AIT провели информационный пикет у входа в помещения фирмы "Капджемини" в Алькобендасе, раздавая листовки и информируя о забастовке множество собранных штрейкбрехеров. Несмотря на дождь, пикет прошел с начала до конца, и без существеных инцидентов. Он начался в 8 часов утра. Пикет выставили и официальные профсоюзы, прислав для этого своих освобожденных функционеров.

Межпрофессиональный профсоюз CNT-AIT Барселоны также присоединился к дню солидарности, распространив листовки у помещений фирмы на Авенида-Даигональ и призывая к участию не только в этой забастовке, но и в бессрочной, которая начнется 23 мая, если фирма не отменит полностью временное увольнение. Анархо-синдикалистские пикетчики встретили другой пикет трудящихся, организованный официальными профсоюзами, и его участники поблагодарили членов CNT за поддержку борьбы.

Словацкая секция М.А.Т. "Прямое действие" организовала массовую посылку факсов протеста в бюро "Капджемини" в Братиславе, Париже и Мадриде с выражением возмущения в связи с увольнениям, прекаризацией и "грязными контрактами", которые практикуются этой компанией.
Товарищи из Союза синдикалистов Польши распространили в варшавском отделении "Капджемини" листовки солидарности с работниками этой мультинациональной корпорации в Испании и с протестом против плохих условий труда в польском филиале компании. Работы, сворачиваемые в Испании, будут перенесены в Словакию и Польшу, где рабочая сила дешевле.

Межпрофессиональный профсоюз CNT-AIT Мадрида в выпущеном заявлении поблагодарил товарищей в Испании, Польше, Словакии и Франции за поддержку и напомнил, что "усилия CNT-AIT были направлены только и исключительно на отмену вреиенного увольнения и оказание нажима на дирекцию "Капджемини" (...) Мы требуем от "Рабочих комиссий", ВСТ и CSI-F, чтобы они не использовали наши усилия и нашу международную солидарность для того, чтобы "загримировать" это временое увольнение или "подправить" некоторые из моментов его применения. Цель CNT-AIT - остановка и отмена этого увольнения, без каких-либо полумер и сговоров..."

Idioma: 

• Pусский

Seccion: 

• CNTE

Tipo de contenido: 

• News

Am 8. Mai befanden sich die Mitglieder der Gewerkschaften USI-AIT und USB am San Raffaele Hospital in Mailand im Streik. Nach Verhandlungen, zwei Tage später um 7 Uhr, wurde ein Abkommen geschlossen in welchem das Management des Krankenhauses auf die Entlassung von 244 Angestellten verzichtet. Dazu zählen auch die 66 ArbeiterInnen, die bereits ihre Kündigung erhalten hatten.

Ein Lohnminderung um 9% konnte leider nicht verhindert werden. Deshalb halten unsere GenossInnen der USI dieses Abkommen nicht für einen Sieg. Trotzdem haben die ArbeiterInnen durch eigene Aktionen und den Durchhaltewillen der genannten Gewerkschaften etwas gewonnen.

Morgen am 16 Mai wird eine Versammlung von ArbeiterInnen über das Abkommen endgültig entscheiden.

Quelle: San Raffale will not Fire Workers - A Victory (in part) for the Strike!

Idioma: 

• Deutsch

Seccion: 

• USI

Tipo de contenido: 

• News

As the result of the call by the Telecommunications and IT Services section of the CNT-AIT Madrid for a Day of Solidarity with the CNT-affiliated members and the workers of Capgemini, several trade unions and European sections of the IWA organized different actions to stop the redundancy plan that the management of this company presented against 370 workers.

This Day of Solidarity was called as part of the 24h strike that the subsidized unions organized as part of a program that will conclude, if Capgemini does not withdraw the redunancy plan, in an indefinite strike starting the 23rd of May.

The CNT members of this company participated in this 24h strike, as well as in yesterday´s partial strikes, but taking a critical position with the Legal Representation of the Workers (CC.OO, U.G.T. and CIS-F), whose agreements with the company´s management tolerated a previous redunancy plan the past year and the smaller scale firings that have been happening in 2012 and 2013.

In Madrid, SOV members established an informational picket at the company´s facilities in Alcobendas, giving out leaflets and informing the high number of strikebreakers that went to work. In the rain, the action did not have any incidents, starting at 8.00 a.m. and with the presence of the subsidized trade unions members. The SOV Madrid finished this action not feeling satisfied because of the large number of strikebreakers that are not just working against our interests but, also, against theirs.

In Barcelona, the SOV joined this day, giving out leaflets in the company´s buildings in Avenida Diagonal and calling on workers to join not only this 24h strike but any upcoming struggle. There they found another picket, without subsidized unions, that finished thanking the CNT members for solidarity.

From the Slovak section of the IWA, Priama Akcia sent a large number of emails to the company´s headquarters in Paris, Bratislava and Madrid, showing the unacceptability of the firings and the precarization that the Spanish subsidy is carrying out and to position itself against the trash contracts that this multinational is using.

The Polish comrades of ZSP gave out solidarity leaflets in the company´s headquarters in Warsaw collaborating with the actions in Spain but also showing the poor conditions of the workers in Poland. This country, and Slovakia, is receiving the jobs lost in Spain because there the labour is even cheaper, in a clear strategy of the management to cheapen and precarize the labor.

We want to close this account noting that the efforts of the CNT-AIT have been directed solely againt the redundancy plan, to pressure the management of Capgemini to stop this road which they began more than a year ago, in which the standard is insecurity. In this regard, we demand that CCOO, U.G.T. and CSI-F do not use our strength and international solidarity to "make" this ERE* or "correct" some of the clauses. The aim of the CNT-AIT is stopping and removing this plan, without mincing words, no agreements behind the scenes, behind closed doors.

We would like to express our sincere and warm gratitude to the comrades that have collaborated in the action, SOV Madrid, SOV Barcelona, the IT section of ZSP Warsaw, and Priama Akcia Bratislava. We could not have developed this action without their collaboration.

NO MORE FIRING IN CAPGEMINI, FOR THE WITHDRAWAL OF THE E.R.E. *

TELECOMMUNICATIONS AND IT SERVICES SECTION OF CNT-AIT, MADRID

http://informaticamadrid.cnt.es

(*E.R.E stands for Expediente de Regulación de Empleo. It is the conventional
term to designate group dismissals in a company.)

Idioma: 

• English

Seccion: 

• CNTE

Tipo de contenido: 

• News

Como resultado de la convocatoria de la Sección de Telecomunicaciones y Servicios Informáticos (STSI) de la CNT-AIT de Madrid para una Jornada de Solidaridad con los afiliados y trabajadores de Capgemini hoy viernes 17 de mayo, diversos sindicatos y secciones europeas de la Asociación Internacional de los Trabajadores (AIT) han organizado diferentes acciones con el objetivo de echar atrás el E.R.E. que la Dirección de esta empresa ha presentado contra 370 trabajadores.

Esta Jornada de Solidaridad se ha circunscrito dentro del paro de 24h que los sindicatos subvencionados han organizado dentro de un programa de acciones que desembocará, si Capgemini no retira el E.R.E., en una huelga indefinida a partir del día 23 de mayo. Los afiliados de la CNT que trabajan en esta empresa se han sumado al paro de 24h, como ayer lo hicieron en los paros parciales, desde un punto de vista del todo crítico con la Representación Legal de los Trabajadores (CC.OO., U.G.T. y CIS-F), cuya connivencia con la Dirección de la empresa ha llevado a permitir no sólo el E.R.E. del año pasado, sino también todos los despidos a cuenta gotas que han ido produciéndose a lo largo del 2.012 y 2.013.

En Madrid, compañeros del SOV han desarrollado un piquete informativo a las puertas que esta empresa tiene en Alcobendas, repartiendo octavillas e informando al elevado número de esquiroles que accedían al centro de trabajo. Bajo la lluvia, el piquete cenetista se ha llevado a cabo sin mayores incidentes, desde las 8:00h de la mañana y con la presencia de los sindicatos subvencionados que han movilizado a sus delegados y liberados. El piquete del SOV de Madrid terminaba con un sabor agridulce ante la canitdad de esquiroles que están cavando no sólo nuestra tumba, sino la suya propia.

El SOV de Barcelona también se ha unido a esta Jornada de Solidaridad repartiendo panfletos en la sede de la Avenida Diagonal y llamando a secundar no sólo este paro sino la huelga indefinida que comienza el próximo 23 de mayo si la empresa no retira completamente este E.R.E. En aquella sede se han encontrado con otro piquete de trabajadores, organizados sin sindicatos subvencionados, que han terminado dando las gracias por su solidaridad a los compañeros cenetistas.

Desde la sección eslovaca de la AIT, la anarcosindical Priama Akcia ha procedido al envío masivo de faxes de protesta a las sedes de Capgemini en Bratislava, París y Madrid, presentando su rechazo a los despidos y la precarización que está llevando a cabo la subsidiaria española además de posicionarse contra los contratos basura que esta multinacional está aplicando.

Los compañeros polacos de la ZSP han repartido en la sede de Varsovia panfletos solidarios con los afiliados y trabajadores de esta multinacional en España y en contra de las penosas condiciones laborales que se aplican en Polonia. Este país, junto con Eslovaquia, está recibiendo los trabajos que se están destruyendo en España, al ser mano de obra aún más barata, en una clara estrategia de abaratamiento y precarización por parte de la Dirección.

Queremos cerrar esta crónica resaltando que los esfuerzos de la CNT-AIT se han encaminado única y exclusivamente a tirar el E.R.E. y a presionar a la Dirección de Capgemini para que detenga este camino que inició hace ya más de un año, en el que la precarización es el estandarte. En este sentido, exigimos a CC.OO., U.G.T. y CSI-F que no utilicen nuestro esfuerzo y nuestra solidaridad internacional para "maquillar" este E.R.E. o "corregir" alguna de las claúsulas de aplicación. El objetivo de la CNT-AIT es la paralización y retirada de este E.R.E., sin medias tintas, sin acuerdos entre bambalinas y sin repartirse botines en despachos y salas de reunión a escondidas.

Por último, nuestro más sincero y emotivo agradecimiento a todos esos compañeros que se han unido a nuestra convocatoria, al SOV de Madrid, al SOV de Barcelona, a la sección TIC de la ZSP de Varsovia y a la Priama Akcia de Bratislava, Sin su solidaridad, sin su apoyo y sin su esfuerzo, esta Jornada de Solidaridad no se habría podido desarrollar en la forma en la que lo ha hecho.

NI UN DESPIDO EN CAPGEMINI, POR LA RETIRADA DEL E.R.E.

SECCIÓN DE TELECOMUNICACIONES Y SERVICIOS INFORMATICOS DE LA CNT-AIT DE MADRID

http://informaticamadrid.cnt.es

informatica.madrid@cnt.es

Idioma: 

• Español

Seccion: 

• CNTE

Tipo de contenido: 

• News

После многомесячных протестов и трудных переговоров, которые продолжались в четверг и пятницу в здании региональной администрации Ломбардии, было подписано соглашение об отмене 244 запланированных увольнений и восстановлении на работе 66 уволенных работников.

Удалось также пока что предотвратить переход с условий общенационального трудового контракта на условия трудового контракта для частной медицины. Однако 9%-ное снижение зарплаты, на котором настаивала администрация, остается в силе.

Итальянский синдикальный союз (USI, секция М.А.Т.) не удовлетворен соглашением и не считает его победой работников. Тем не менее, он приветствует то, что удалось добиться от администрации уступки по главному вопросу: об увольнениях. Теперь 16 мая вопрос о ратификации соглашения выносится на ассамблею работников больницы

Idioma: 

• Pусский

Seccion: 

• USI

Tipo de contenido: 

• News

O strajku pracowników szpitala San Raffaele zrzeszonych w związkach USI-AIT oraz USB już pisaliśmy . Mamy przyjemność informować, że dwa dni później, o godz. 7:00, podpisano porozumienie. Szpital zrezygnował ze zwolnienia 244 pracowników, a 66 pracowników, którzy dostali już wypowiedzenie, nie zostanie zwolnionych. Ich wypowiedzenia zostaną anulowane.

Niestety, nadal będzie obowiązywać 9% obniżenie pensji - szpital nie zmienił decyzji w tej sprawie. Dlatego, nasi koledzy z USI-AIT nie są do końca zadowoleni, chociaż zmiana decyzji o zwolnieniach jest dużym zwycięstwem dla pracowników szpitala, którzy walczyli, a nie poddali się jak pracownicy związków głównego nurtu.

Porozumienie nadal musi zostać ratyfikowane na generalnym zgromadzeniu pracowników szpitala w dniu jutrzejszym.

Idioma: 

• Polski

Seccion: 

• USI

Tipo de contenido: 

• News

Seit langen schon ist der 1. Mai ein Urlaubstag an dem Sozialdemokraten und die etablierten Gewerkschaften sich in der Öffentlichkeit zeigen und an den Kampf für den 8-Stunden Tag erinnern. Vielleicht ist es zu dieser Gelegenheit einmal interessant zurück zu schauen und einige der Unterschiede zur damaligen US amerikanischen Arbeiterbewegung zu betrachten. Das mag uns zu verstehen helfen, dass die Haymarket-Anarchisten andere Gedanken im Sinn hatten als die sozialdemokratischen Arbeiterführer heute.

Die Forderung für den 8-Stunden Tag existiert seit Anfang des 19. Jahrhunderts. In den Vereinigten Staaten von Amerika wurde die Forderung nach einem 8-Stunden Tag nach einem Generalstreik in Philadelphia im Jahr 1835 erhoben. Dort wurden 10 Stunden minus zwei Stunden für Mahlzeiten eingefordert. Verschiedene Sektoren gelang es den 8-Stunden Tag durch Streiks und Agitation durchzusetzen. In einigen Staaten wurden der 8-Stunden Tag gesetzlich anerkannt. Interessanterweise fand die Hauptschlacht um den 8-Stunden Tag in Chicago statt. Der Staat Illinois hatte im Jahr 1867 den 8-Stunden Tag gesetzlich verabschiedet, doch das Gesetz hatte viele Schlupflöcher und war ineffektiv.

Der 8-Stunden Tag war eine Forderung, die von Gewerkschaften verschiedener politischer Richtungen aufgenommen wurde. So auch von der erste Internationalen IWMA (International Workingmen's Association) im Jahr 1866. Die IWMA hatte Einfluss auf die deutschsprachigen anarchistischen und sozialistischen Einwanderer in Chicago und wurde mit der Zeit zur treibenden Kraft hinter dieser Forderung. Nach der Auflösung der IWMA wurde im Jahr 1881 die International Working People's Association (IWPA) von Anarchisten gegründet und eine große und einflussreiche Gruppe bildete sich in Chicago.

Es ist wichtig festzuhalten, dass die IWPA wirklich eine revolutionäre Organisation gewesen ist. Als sie ihre Arbeit aufnahm war der Kampf für den 8-Stunden Tag für sie eine Art liberale Forderung gegenüber den Kapitalisten. Tatsächlich gab es einige Diskussionen innerhalb der IWP ob die Forderung nach dem 8-Stunden Tag in das Programm aufgenommen wird, wenn doch die Abschaffung der Lohnarbeit und die Vergesellschaftung der Produktionsmittel ihr eigentliches Ziel ist. Einige der führenden Köpfe innerhalb der IWPA waren streng gegen die Forderung. Andere hatten eine differenzierte Perspektive. Darunter der Haymarket-Märtyrer Albert Parsons. Er sah in dem Kampf für den 8-Stunden Tag ein Möglichkeit den Produzenten etwas mehr am Produkt seiner Arbeit zu beteiligen und die Profite des Kapitalisten zu schmälern - vorausgesetzt, der Arbeiter bekommt den gleichen Lohn für einen 8-Stunden wie für einen 10- oder 12-Stunden Tag. Parsons war bereits Mitglied des 8-Stunden Komitees vor der Gründung der IWPA. Letztendlich überdachte die IWPA ihre Position und wurde zur führenden Kraft beim Kampf für den 8-Stunden Tag innerhalb der verschiedenen Gewerkschaften.

Es ist interessant die Art zu vergleichen, wie die verschiedenen Gewerkschaften für den 8-Stunden Tag kämpften. Veröffentlichungen in der anarchistischen Presse dieser Zeit und in anderen Quellen belegen eine Radikalisierung der Forderungen infolge der Agitation durch die IWPA.

Einige Gewerkschaftsföderationen und Assoziationen werden ebenfalls im Zusammenhang mit dem 1. Mai genannt, doch ein genauer Blick zeigt ihre Unterschiede zur IWPA. Im Jahr 1881 wurde die Federation of Organized Trades and Labor Unions of the United States and Canada (FOTLU) gegründet (später dann AFL). Es war die FOTLU, die als erstes den 1. Mai als ein Anfang für den Kampf für den 8-Stund Tag oder ersten Tag eines Generalstreiks vorschlug. Anarchistische Zeitschriften berichten allerdings, dass die FOTLU nach diesem Vorschlag "untertauchte" und nichts für die Kampagne unternahm. Die FOTLU war zu dieser Zeit bereits im Niedergang begriffen; sie verlor Mitglieder an die Knights of Labour und kämpfte um Einfluss.

Die IWPA, die den Kampf für den 8-Stunden Tag aufnahm und zur führenden Kraft in Chicago wurde, hatte einen Ansatz, der sich von denen der anderen Gewerkschaften wesentlich unterschied. Innerhalb der Knights of Labor gab es starke marxistische und sozialistische Einflüsse. Dann gab es Gewerkschafter die anti-sozialistisch waren und neue Assoziationen gründeten, die frei waren von den politischen Elementen der radikalen Gewerkschaften. Im Jahr 1870 versuchten Samuel Mompers und Adolf Strasser die Cigar Makers' International Union radikal zu verändern. Als Folge dieses Versuchs wurde Gompers nicht mehr als Gewerkschaftspräsident wiedergewählt und an seine Stelle trat ein Sozialist. Gompers vertrat die Ansicht, dass es Sozialisten nicht gestattet sein sollte Gewerkschaften zu bilden. Er wandte sich gegen die sozialistische Forderung nach Militanz um Verbesserungen für die Arbeiter zu erwirken. Bald darauf gründeten Gompers und Strasser die FOTLU mit dem Ziel die Arbeiter weg vom Sozialismus in eine andere Richtung zu führen.

Neben ihrer unterschiedlichen Haltung gegenüber dem Sozialismus gab es auch unterschiedliche Ansichten darüber wofür eine Gewerkschaft da sein sollte. Gompers wollte Gewerkschaftsmitgliedschaft auf wenige qualifizierte Facharbeiter begrenzen. Währen die meisten Gewerkschaften dieser Tage sich darüber stritten, ob unqualifizierte Arbeiter, Frauen oder Ausländer dazu berechtigt sind Gewerkschaften zu bilden, hatte die IWPA einen ganz anderen Ansatz. Tatsächlich war es ihrem unermüdlichen Aktivismus und ihrem Engagement innerhalb weiter Teile der Arbeitnehmerschaft geschuldet, dass die IWPA rasch zur treibenden Kraft hinter der Forderung für den 8-Stunden Tag wurde.

Die organisatorischen Unterschiede lassen sich an den Aktivitäten vor dem 1. Mai 1886 erkennen. Im April 1886 fanden in Chicago zwei große Ereignisse statt. Die Knights of Labor organisierten ein Event am 10 April und die IWPA gemeinsam mit der CLU eines am 25. April. Obwohl man sagen kann, dass diese beiden Ereignisse für die "gleiche Sache" waren, so sahen sie doch völlig unterschiedlich aus.

Die Knights of Labor unterstützten nicht die Forderung der IWPA nach einem 8-Stunden Tag bei gleichbleibendem Lohn. Während die IWPA auf ihren Demonstrationen "8-Stunden Tag für 10 Stunden Lohn!" propagierte, vertraten die Knights of Labour lediglich 8 Stunden Lohn für 8 Stunden Arbeit. Die Knights of Labor und nahezu alle anderen Arbeiterorganisationen schätzten die Forderung der IWPA als zu radikal ein.

Ein weiterer Unterschied zeigt sich daran, wie die beiden Veranstaltungen im April abliefen. Die Knights of Labour veranstalteten einen Indoor-Event, gemeinsam mit der Handelskammer. Rund 7000 Menschen nahmen daran teil. Sie saßen dort und lauschten brav den Sprechern. Die überwiegende Mehrheit der Anwesenden kam aus England oder Irland und das Treffen wurde in Englisch abgehalten. Demgegenüber waren 80% der Arbeiter in Chicago Einwanderer. Frauen und Farbige fehlten auf der Versammlung der Knights of Labor vollständig.

Im Gegensatz dazu machte die IWPA große Fortschritte darin eingewanderte Arbeiter zu organisieren. Bei ihnen gab es wöchentliche und später dann tägliche Treffen zum 8-Stunden Tag. Die Treffen wurden in Deutsch, Tschechisch, Polnisch, Jiddisch, Norwegisch, Dänisch und Schwedisch abgehalten. Am 25. April 1886 kamen dann 25.000 Arbeiter zu der Demonstration in Chicago, zu welcher die IWPA und die CLU aufgerufen hatte. Es hätte kaum anderes aussehen können als die Versammlung zwei Wochen davor. Es war Ostersonntag. Die Tatsache, dass an diesem Tag demonstriert wurde, irritierte einige der anderen Gewerkschaften, da bei ihnen regelmäßig religiöse Führer auf den Veranstaltungen sprachen. Die Demonstration hatte neben der Forderung für den 8-STunden Tag radikale Slogans. Es gab eine Reihe atheistischer Banner und der Spruch "No god, no masters!" erschien. Die Zeitungen verurteilten die Demonstranten als ein Haufen Kommunisten von denen keiner anglo-amerikanischen Ursprungs war. Das war eine Übertreibung, doch es ist wahr, dass die meisten Beteiligten aus dem Ausland kamen und die Demonstration in mehreren Sprachen abgehalten wurde.

Am 25. April, während der Demonstration, war die FOTLU damit beschäftigt eine neue Konföderation mit den Knights of Labor zu schmieden. Samuel Gompers war der festen Überzeugung mit den radikalen Kräften klar Schiff machen zu müssen. Im Mai 1886, zwei Wochen nach den Polizeiausschreitungen am Haymarket, trafen sich die beiden Organisationen zu Verhandlungen. Der 4. Mai war ein wichtiges Datum für den Fortgang der Entwicklungen. Die American Federation of Labor (AFL) wurde geboren.

Die Hinrichtung der Haymarket-Märtyrer und die starke Repression gegen Anarchisten nach dem 4. Mai jedoch, führten zum Niedergang der IWPA.

Heute, all die Jahre später, können wir uns über die Ziele, die von der IWPA erreicht worden sind, sehr glücklich schätzen. Die IWPA organisierte alle Arbeiter, vor allem diejenigen, die in den anderen Gewerkschaften nicht aufgenommen wurden und sie folgte stets ihrer Vision von der sozialen Revolution. Die sozialdemokratischen Gewerkschaften können uns heute, genau so wenig wie damals, davon überzeugen, dass wir für die "gleiche Sache" kämpfen, denn wir wissen genau, wo zwischen uns Unterschiede bestehen.

Quelle: The 8 Hour Day, the Anarchists and the IWPA: Haymarket and the Radicalization of Labour Demands in the 1880s
Übersetzung: fauffm33

Idioma: 

• Deutsch

Tipo de contenido: 

• Web Magazine

9 maja, podczas kontynuacji sesji na Radzie Warszawy, na sali pojawili się rodzice i pracownicy edukacji, którzy protestowali przeciwko planom warszawskiego Ratusza w sprawie cięć etatów i reorganizacji niektórych aspektów prowadzenia szkół.

Widąc, że pojawiła się taka grupa mieszkańców, niektórzy radni próbowali wnioskować o zmianę w porządku obrad, tak, aby ten temat mógł być poruszony na sesji. Jak można było się spodziewać, 30 radnych głosowało przeciwko, czyli wszyscy obecni radni Platformy. Mieszkańcy, którzy pierwszy raz byli na sesji Rady, czuli się obrażeni i zignorowani.

Głośno krzyczeli z sali hasła takie jak "Edukacja, to nie towar!", "Politycy na zasiłki" oraz "Ostatnia kadencja". Pani przewodnicząca Rady, w stylu już bardzo znanym innym aktywistom, przewała obrady. Kiedy już wznowiono obrady, ktoś zobaczył, że w korytarzu była bardzo duża grupa policjantów, jakby w oczekiwaniu na zamieszki. Krzyknięto do radnych, że wezwali na mieszkańców antyterrorystów. Jedna osoba krzyczała, że to politycy są prawdziwymi terrorystami. Niedługo po tym, opuszczono salę. Szykują się kolejne protesty.

UWAGA: ZSP wzywa wszystkich, którzy mają dość na sesję Rady Warszawy w dniu 23 maja. Tam można spodziewać się dość licznej grupy związkowców. Zapraszamy na protest od godz. 10 i będziemy tam BARDZO DŁUGO, więc spokojnie możecie dołączyć do nas po pracy.

Idioma: 

• Polski

Seccion: 

• ZSP

Tipo de contenido: 

• News

W dniu 8 maja odbył się 24-godzinny strajk pracowników różnych szpitali w regionie Lombardii we Włoszech. Strajk był początkowo zorganizowany przez pracowników szpitala San Raffaele w Mediolanie zrzeszonych w związkach USI-AIT oraz USB. Jednak do strajku dołączyły inne związki z innych szpitali, które solidaryzowały się z pracownikami San Raffaele wiedząc, że taki sam los może ich spotkać, jeśli nie będą walczyć razem. Pracownicy ze związków CUB i COBAS dołączyli do strajku.

Pracownicy San Raffale walczą przeciw zwolnieniem w szpitalu. Dyrekcja planuje zwolnić 244 pracowników. Miesiąc temu, wyglądało na to, że doszło do porozumienia w tej sprawie, jednak szpitał zaczął zwalniać - 66 osób już straciło pracę. Strajkujący pracownicy próbowali wejść do budynku władz lokalnych, ale napotkali tam duże siły policyjne.

Niedawno udowodniono istnienie korupcji w finansach szpitala San Raffaele i jedna osoba została skazana. Pracownicy San Raffale postrzegają zwolnienia jako atak na publiczną służbę zdrowia.

http://www.youtube.com/watch?v=-vKTdGr447I

Idioma: 

• Polski

Seccion: 

• USI

Tipo de contenido: 

• News

Dieses Jahr fielen die Aktionstage der Internationalen Arbeiter/innen-Assoziation (IAA) zusammen mit dem Ersten Mai. Am 01.05. und den unmittelbar vorhergehenden Aktionstagen wurden von Mitgliedsorganisationen rund um den Globus verschiedene Veranstaltungen durchgeführt.

Argentinien

Mitglieder der FORA organisierten Mai-Demonstrationen in einigen Städten, wie Buenos Aires, Neuquen und Rosario, sowie in der Andenregion. Die FORA-Mitglieder riefen die Arbeiter/innen dazu auf, freie Gewerkschaften zu gründen, welche sich nicht an Kompromissen eteiligen. Außerdem erinnerten sie an die historische Tradition ihrer Organisation.

Brasilien

Aktivist/innen der COB-FORGS machten eine Aktion am Ersten Mai in Porto Alegre. Sie demonstrierten, verteilten Flugblätter und hielten eine Kundgebung ab mit Redner/innen und Musik. Die COB demonstrierte auch in Araxa, wo sie zur Verkürzung der Wochenarbeitszeit auf 30 Stunden ohne Lohnkürzung aufrief. Auch sie sprachen sich für die Organisierung von Arbeiter/innen außerhalb der korporatistischen Gewerkschaften aus. Nach der Kundgebung zogen sie dann als Demo durch die Stadt und im Anschluß gab es ein Konzert.

Deutschland

In Dresden führte die örtliche FAU zusammen mit dem Libertären Netzwerk (FdA, Antifas, u.a.) eine libertäre Mai-Demonstration durch, die an vielen Orten entlang der Route stoppte, wo Reden gehalten wurden. Außerdem wurde besondere Aufmerksamkeit auf die Arbeitsbedingungen in Restaurants gelenkt wurde, da sich die FAU Dresden gerade in dieser Branche organisiert. Auch in Bonn nahmen FAU-Mitglieder an einer libertären Erster-Mai-Demo teil. In Berlin beteiligten sich Mitglieder der FAU als eigener Block an der offiziellen Gewerkschaftsdemo. Andere FAU-Mitglieder gingen zu libertären oder antikapitalistischen Demos, z.B. in Stuttgart, Erfurt, Bielefield und Hannover. In Köln hatten Aktivist/innen der FAU einen Büchertisch beim DGB-Straßenfest organisiert. In einigen anderen Städten wurden FAU-Mitglieder ebenfalls auf den Kundgebungen der Mainstream-Gewerkschaften gesehen und in Frankfurt/M. haben sich mehrere Genoss/innen an der Blockade eines Neonazi-Aufmarsches beteiligt.

Italien

Die USI organisierte in einigen italienischen Städten selbst Demonstrationen, nahm aber auch an anderen Versammlungen teil. In Triest
begingen sie den Ersten Mai zusammen mit libertären Organisationen aus der Region, sowie aus Slowenien. In Parma gab es eine Demo der Basisgewerkschaften, die von USI und CUB vorbereitet wurde. Im Carregi-Krankenhaus in Florenz, wo es eine aktive USI-Betriebsgruppe gibt, führten die Arbeiter/innen ihre eigene Kundgebung mit Picknick und Konzert durch. Andere Mitglieder gingen zu verschiedenen libertären Erster-Mai-Aktionen in ganz Italien.

Norwegen

Die NSF hat zwischen dem 29. April und dem Ersten Mai Proopagandaaktionen gemacht, bei denen sie Flugblätter vor allem im
Stadtzentrum von Oslo verteilte. Das Flugblatt mit dem Titel „Internationale Solidarität gegen Sozial-Dumping“ bezog sich hauptsächlich - aber nicht nur - auf den Niedrigpreis-Wettbewerb in der Luftfahrtbranche. Es ging aber auch um die lokale Situation bei SAS und
darum, wie das Unternehmen die Arbeiter/innen bedroht und die Gewerkschaften überzeugt hat, die Kürzungen und Entlassungen
hinzunehmen. Auch die Lage der norwegischen Fluglinien wurde thematisiert, die damit drohen nach Irland oder in andere Länder
abzuwandern, falls die Arbeiter/innen die niedrigeren Löhne ablehnen sollten. Auch die Situation anderer Arbeiter/innen, wie der Kampf der
CNT bei der spanischen Fluglinie Iberia wurde angesprochen, ebenso wie die Lage der Arbeiter/innen bei Alstom in Zamora. Am 01.05. ging die NSF ebenfalls auf die Straße und verteilte ein Erster-Mai-Flugblatt.

Polen

Mehrere Veranstaltungen wurden während der Aktionstag in Polen duchgeführt. Vom 27.-30.04. wurden internationale Solidaritätsaktionen
für die Arbeiter/innen bei FIAT in Polen und Serbien abgehalten. Dies war nötig, da die Arbeiter/innen von Arbeitsplatzverlagerung bedroht
werden, um ihre Forderungen zu kontrollieren. FIAT hat 1.400 Jobs nach Serbien verlegt, wo die Arbeitkraft billiger ist und die Firma
Fördergelder erhalten wird. Aktivist/innen von ASI und ZSP koordinierten ihre Proteste bei FIAT-Werken in Tychy, Bielsko-Biala, Kragujevac und bei einem Autoladen in Belgrad, wo sie zu internationaler Solidarität und Aktionen angesichts dieser Maßnahmen der Kapitalist/innen aufriefen. Am 28.04. wurde in Warschau gegen die geplante Zwangsräumung von Leuten protestiert, die weit außerhalb der Stadt in Containern untergebracht werden sollen. Gegen diesen Protest gab es eine Gegenkundgebung, die von Angestellten der Stadtverwaltung in Bemowo durchgeführt wurde. Am 29.04. hat dann die Gewerkschaft der Bildungsarbeiter/innen in Warschau gegen
die neuen Pläne zur Kürzung des Schulhaushaltes protestiert, welche die teilweise Abschaffung von Klassen für behinderte Kinder, sowie ein Ende der Obergrenze für alle Schulklassen zur Folge haben werden. Zudem führen diese Kürzungen zu Arbeitsplatzabbau und Stundenkürzung, vor allem für Schulhausmeister/innen und Verwaltungskräfte. Am 01.05. nahmen Mitglieder der ZSP in Wroclaw an der
Erster-Mai-Demonstration in ihrer Stadt teil und bildeten einen anarchistischen Block mit Leuten vom Sozialen Zentrum CRK und der
Anarchistischen Föderation. Vor der Demo verteilten sie noch Flugblätter in Fast-Food-Einrichtungen, und den ganzen Tag über wurde ebenfalls die Zeitung der ZSP verteilt.

Portugal

Mitglieder der AIT-SP aus Lissabon fuhren zur anarchistischen Erster-Mai-Demo nach Setubal. In den Jahren 2011 und 2012 waren die
Demonstrationen in dieser Stadt von der Polizei unterdrückt worden. Als sie durch die Arbeiter/innen-Viertel zogen, wo sie vor zwei Jahren von der Polizei angegriffen worden waren, sangen sie, dass sie ohne Furcht und ohne Gesetz wieder zurückgekehrt sind. Die Leute klatschten Beifall und zeigten, dass sie nicht vergessen haben, was passiert war. In Porto organisierten die Genoss/innen eine libertäre Gedenktour, stellten eine Ausstellung und einen Büchertisch auf und sangen libertäre Lieder. Außerdem gab es eine Straßentheater-Aufführung gegen den Diebstahl durch Regierung und Bosse.

Russland

Auch KRAS-Mitglieder in Russland beteiligen sich am anarchistischen Ersten Mai. Auf der Demo gab es viele anarchistische und soziale Parolen und außerdem wurden die streikenden Gesundheitsarbeiter/innen in Izhevsk unterstützt. Auch gab es Aufrufe an die Arbeiter/innen, sich in freien Gewerkschaften zu organisieren und den kapitalistischen Klassenkampf von unten zu bekämpfen. Zudem wurden Ausgaben der Zeitung „Direkte Aktion“ verteilt, die sich mit dem Kampf gegen soziale Kürzungen beschäftigt.

Serbien

Mitglieder der ASI haben sich an Solidaritätsaktionen mit den FIAT-Arbeiter/innen in Kragujevac und Belgrad beteiligt. Eine Grußbotschaft wurde auf Video aufgenommen und den polnischen Arbeiter/innen übermittelt.

Spanien

Die spanische CNT organisierte eigene Demonstrationen und beteiligte sich an anderen in Städten und Ortschaften im ganzen Land. Tausende Leute nahem an den verschiedenen Versammlungen teil, die großen Demos fanden jedoch - wie üblich - in Madrid und Barcelona statt. Im Baskenland demonstrierte die CNT in Bilbao, Donostia, Iruñea und Gasteiz. In diesen Städten wird sich die Gewerkschaft am 30.05. am Generalstreik beteiligen, doch sie ruft dazu auf, dass die Leute mal zeigen, dass sie zu mehr bereit sind als nur zu einem 24-Stunden-Streik. In Valencia reihte sich die CNT in den antikapitalistischen Block ein, in Cordoba und Sevilla nahm sie an alternativen Gewerkschaftsdemos teil. In L'Hospitalet, Teruel, Compostela und weiteren Städten ging die CNT mit anderen Organisationen gemeinsam auf die Straße. Unter anderem in Almeria, Adra, Salamanca, Granada, Pilar de la Horadada, Cadiz, Extremadura, Valladolid, Toledo, Tarragona, Olot, Palencia, Vigo, Lugo, Leon und Malaga organisierte die CNT ihre eigenen Kundgebungen, Demos, Essen, Diskussionen, Konzerte und andere Veranstaltungen. Die unterschiedlichen Aktionen waren so zahlreich, dass es schwerfällt sie alle zu erwähnen oder zu beschreiben. Die Demo in Valladolid verlief nicht ohne Zwischenfälle, da die Polizei anfing die Leute zu bedrängen und versuchte zwei Frauen zu verhaften. Als die Menge darauf reagierte, griff die Polizei an und die CNT Valladolid verurteilt nun diesen Vorfall.

Großbritannien

Die SolFed in Manchester machte eine Aktionen gegen die Firma Poundland, die Zwangsarbeit von Erwerbslosen in Anspruch nimmt. Dies war Teil des anhaltenden Protestes gegen dieses Workfare-System unbezahlter Arbeit. Dies wurde am Ersten Mai im Rahmen der IAA-Aktionstage gegen Sparmahnahmen, Ausbeutung und Unterdrückung durchgeführt. Die Aktivist/innen, darunter auch Mitglieder der örtlichen Anarchistischen Föderation, verteilten hunderte Flugblätter in einem Einkaufszentrum mit Poundland-Filiale, ohne dass sie von der Security bedrängt wurden. Im Vereinigten Königreich wurden die meisten Erster-Mai-Paraden auf das Wochende verlegt, in London beteiligten sich einige Mitglieder der SolFed auf der großen Gewerkschaftsdemo am Trafalgar Square.

Aktionen von Freund/innen und anderen Organisationen

Mitglieder der Anarchosyndikalistischen Föderation in Melbourne (Australien) nahmen ebenfalls teil an den Maifeierlichkeiten. Auch die
chilenischen Freunde der IAA von der Grupo Germinal demonstrierten am Ersten Mai in Talcahuano und in Santiago de Chile. Einige andere Organisationen waren aufgerufen worden, sich an den Aktionstagen zu beteiligen und es gibt Berichte aus Rumänien, wo die
Anarchosyndikalistische Initiative ebenfalls Veranstaltungen am Ersten Mai durchgeführt, sowie Flugblätter in Constanta, Timisoara und Bukarest verteilt hat - außerdem wurde in der Stadt Constanta ein Transparent an einer Brücke aufgehängt. Auch Genoss/innen der MASA in Kroatien beteiligten sich am antikapitalistischen Block auf der Erster-Mai-Demo in Zagreb und in Rijeka organisierten eine Demo und ein Picknick.

Internationale Arbeiter/innen-Assoziation (IAA) - www.iwa-ait.org

Übersetzung: fauk4

Idioma: 

• Deutsch

Tipo de contenido: 

• News

Documento:  Tipo de contenido: 

• Downloads

Idioma: 

• Italiano

Section: 

• USI

This year IWA Days of Action coincided with May Day. On May 1 and the days immediately preceding it, various actions were held by IWA sections around the globe. The following are a few of the reported actions.

Argentina

Members of FORA held May Day rallies in a few cities such as Buenos Aires, Neuquen, Rosario and in the Andes region. Members of FORA called on workers to create free unions which will not be part of any compromises and reminded of the tradition of the organization.

Brazil

Activists of COB-FORGS organized a May Day action in Porto Alegre. They demonstrated, handed out leaflets, had a rally with speakers and played music. COB also organized a rally in Araxa, calling for the reduction of the working week to 30 hours without any reduction in pay and for workers' organization outside of the collaborationist unions. After the rally they demonstrated through the city and then had a concert.

Germany

In Dresden, the local FAU marched with the Libertarian Network (Fda, antifascists and others) in a libertarian May Day. It stopped at many places along the march, giving speeches and paid special attention to working conditions in restaurants, an area around which they are origanizing. In Bonn, members of FAU also participated in a libertarian May Day. In Berlin, members of FAU marched in a blok in the mainstream union demo. FAU members also participated in libertarian or anticapitalist marches in places such as Stuttgart, Erfurt, Bielefield and Hannover. In Koln activists from FAU had a literature stand. In some other cities, members of FAU could also be seen in mainstream union demos. In Frankfurt some comrades took part in the blockade of a neo-nazi march in that city.

Italy

USI-AIT organized and tool part demonstrations in a few cities in Italy. In Trieste, members of USI took part in May Day with members of other libertarian organizations, from the area and from Slovenia. In Parma, there was a demonstration of base unions organized by USI and CUB. In Florence, workers of the Carregi hospital, where USI has an active union, organized their own May Day event, with a rally, picnic and concert. Other members of USI participated in the various libertarian May Days held around Italy.

Norway

The NSF made propaganda actions between April 29-May 1, handing out leaflets, mainly in the center of Oslo. The leaflet called "International Solidarity against social dumping" was mostly about the "the race to the bottom" in the aviation sector, but not only. It spoke about the local situation of SAS and how the company threatened the workers and convinced the unions to accept cuts and dismissals and the situation of Norweigan airlines, which threaten to move to Ireland or another country if the workers don't want lower salaries. Other situations, like that of the Iberia workers was mentioned the struggles of the CNT in that airline and of the situation of Alstom workers in Zamora. On May Day, they also went to the streets with a May Day leaflet.

Poland

In Poland there were several actions during the action days.

From 27-30 of April, there were international solidarity actions for FIAT workers held in Poland and Serbia. This was important because workers are threatened with job relocation as a way to control their demands and FIAT moved 1400 jobs to Serbia, where the labor is cheaper and they will receive subsidies. Activists from ZSP and ASI coordinated actions at FIAT factories in Tychy, Bielsko-Biala, Kragujevac and and a car dealership in Belgrade, calling for international solidarity and action in face of the measure of the capitalists.

On April 28, there was a protest in Warsaw against plans to evict people and send them to live in containers in the middle of nowhere. The protest was met by a counterprotest organized by employees of the Bemowo City Hall. On April 29, the Education Workers Union in Warsaw protested against new plans to cut the education budget which would mean the elimination of some classes for handicapped children, eliminating the maximum number of children in classes and cutting jobs and working hours, especially for school caretakers and administrative staff.

On May Day, members of ZSP in Wroclaw took part in a May Day demonstration in their city, forming an anarchist blok with people from CRK social center and the Anarchist Federation. Before the demo, they leafletted fast food establishments and throughout the day distributed leaflets and the ZSP newspaper.

Portugal

Members of AIT-SP from Lisbon took part in an anarchist May Day in Setubal. In 2011 and 2012, the demos in this town were repressed by the police. As they passed through the working class area where they were attacked by police in 2011, they chanted that they are back there, without fear, without the law. People applauded and showed that they did not forget what had happened. In Porto the comrades organized a libertarian memorial tour, then they set up an exhibition stand and a literature table and sang libertarian songs. There was also a street theater performance against the theft carried out by the government and bosses.

Russia

In Russia, members of KRAS participated in an anarchist May Day. The demonstration had many anarchist and social slogans and expressed support for striking medical workers in Izhevsk, calling on workers to organize in free unions and fight against capitalism's class war from above. They distribued copies of ”Direct Action” dedicated to the struggle against social cuts.

Serbia

Members of ASI participated in solidarity actions with FIAT workers in Kragujevac and Belgrade. A video greeting with messages of solidarity was filmed and shown to Polish workers.

Spain

In Spain, the CNT organized their own demonstrations or participated in demonstrations in cities and towns across the country. Thousands of people took part in the various demonstrations. As usual, big demonstrations were held in Madrid and Barcelona. In the Basque region, the CNT demonstrated in Bilbao, Donostia, Iruñea and Gasteiz. In these cities, the union will participate in a general strike on May 30, but the union stressed that it needs to show that people are ready to do more than just have a 24-hour strike. In Valencia the CNT participated in an anti-capitalist blok, in Cordoba and Sevilla in alternative union demonstrations. In L'Hospitalet, Teruel, Compostela and some other towns, CNT participated in a rally with other organizations.

The CNT of Almeria and Adra, Salamanca, Granada, Pilar de la Horadada, Cadiz, Extremadura, Valladolid, Toledo, Tarragona, Olot, Palencia, Vigo, Lugo, Leon and Malaga, among others organized their own demonstrations, rallies, meals, discussions, concerts and other events. The different actions were so numerous, it is hard to mention or describe them all.

In Valladolid, the demonstration was not without incident as the police started to harrass people and tried to arrest two women. Then, when the crowd reacted, the police attacked. The CNT of Valladolid denounced this incident.

UK

Manchester SolFed had an action against Poundland, which uses Workfare, as part of their continuing protests against the unpaid labor scheme. It was held on May Day and was part of IWA days of action against Austerity, Exploitation and Oppression. Members of the local Anarchist Federation also took part. The activists distributed a few hundred leaflets at a shopping center with a Poundland shop, despite being harrassed by security guards.

In UK, most May Day parades were moved to the weekend. In London, some members of SolFed joined the main union event in Trafalgar Sq.

Actions by Friends and other Organizations

Members of the Anarchosyndicalist Federation in Melbourne took part in anarchist May Day celebrations. The Friends of the IWA from the Grupo Germinal in Chile demonstrated on May Day in Talcahuano and in Santiago de Chile. A few other organizations were invited to participate in the Days of Action. We received reports that the Anarchosyndicalist Initiative Romania made a May Day event, handing out leaflets in Constanta, Timisoara and Bucharest and hanging a banner on a bridge in Constanta. Also comrades from MASA in Croatia took part in an anti-capitalist blok in a May Day demonstration in Zagreb and in Rijeka they organized a demonstration and picnic.

Idioma: 

• English

Tipo de contenido: 

• Front page

• Español

Este año, las Jornadas de Acción de la AIT coincidieron con el Primero de Mayo. El día 1 de mayo y los días inmediatamente anteriores, las Secciones de la AIT llevaron a cabo diversas acciones por todo el planeta. Las siguientes son algunas de las acciones que se nos han informado:

Argentina

Los miembros de la FORA celebraron concentraciones del Primero de Mayo en unas cuantas ciudades como Buenos Aires, Neuquen, Rosario y en la Región de Los Andes. Los miembros de FORA llamaron a los trabajadores a crear sindicatos libres que no formen parte de ningún compromiso y recordaron la tradición de la organización.

Brasil

Los activistas de COB-FORGS organizaron una acción del Primero de Mayo en Porto Alegre. Se manifestaron, repartieron folletos, hicieron una concentración con conferencias y tocaron música. COB también organizó una concentración en Araxá, llamando a la reducción de la semana laboral a 30 horas sin reducción alguna de salarios y a favor de la organización obrera fuera de los sindicatos colaboracionistas. Tras la concentración se manifestaron por la ciudad y después celebraron un concierto.

Alemania

En Dresde, la FAU local marchó junto con la Red Libertaria (FDA, antifascistas y otros) en un Primero de Mayo libertario. Se detuvieron en muchos lugares a lo largo de la marcha, dando charlas y prestando especial atención a las condiciones de trabajo en los restaurantes, un área en la que se están organizando. En Bonn, los miembros de la FAU también participaron en un Primero de Mayo libertario. En Berlín, los miembros de FAU marcharon en un bloque dentro de la manifestación de los sindicatos oficiales. Los miembros de FAU también participaron en marchas libertarias o anticapitalistas en lugares tales como Stuttgart, Erfurt, Bielefield y Hannover. En Colonia, los activistas de FAU montaron un stand de literatura. En algunas otras ciudades, los miembros de FAU también se pudieron ver en las manifestaciones de los sindicatos oficiales. En Frankfurt algunos compañeros tomaron parte en el bloqueo a una marcha neo nazi en esa ciudad.

Italia

USI-AIT organizó y tomó parte en manifestaciones en unas cuantas ciudades de Italia. En Trieste, los miembros de USI tomaron parte en el Primero de Mayo junto con miembros de otras organizaciones libertarias, de su área y de Eslovenia. En Parma hubo una manifestación de sindicatos de base organizada por la USI y CUB. En Florencia, los trabajadores del Hospital Carregi, donde la USI cuenta con un sindicato muy activo, organizaron su propio evento del Primero de Mayo, con una concentración, un picnic y un concierto. Otros miembros de USI participaron en los diversos Primeros de Mayo libertarios celebrados por toda Italia.

Noruega

La NSF hizo acciones de propaganda entre el 29 de abril y el 1 de mayo, repartiendo folletos, principalmente en el centro de Oslo. El folleto titulado “Solidaridad internacional contra los recortes sociales” trata principalmente de la “carrera hasta el fondo” en el sector de la aviación, pero no solamente de esto. Habla de la situación de SAS y de cómo la compañía amenazó a los trabajadores y convenció a los sindicatos para que aceptaran recortes y despidos y la situación de las Líneas Aéreas Noruegas, que amenazan con trasladar a Irlanda u otro país si los trabajadores no aceptar rebajar sus salarios. Se mencionaron otras situaciones, como la de los trabajadores de Iberia, las luchas de la CNT en dicha aerolínea y la situación de los trabajadores de Alstom en Zamora. El Primero de Mayo también salieron a la calle con un panfleto sobre el Primero de Mayo.

Polonia

En Polonia hubo varias acciones durante las Jornadas de Acción.

Del 27 a 30 de abril hubo acciones internacionales de solidaridad para con los trabajadores de FIAT, que se celebraron tanto en Polonia como en Serbia. Esto fue importante porque están amenazando a los trabajadores con relocalización laboral como forma de controlar sus demandas y FIAT trasladó 1400 empleos a Serbia donde la mano de obra es más barata y donde recibirán subvenciones. Los activistas de ZSP y ASI coordinaron acciones en las fábricas de FIAT en Tychy, Bielsko-Biala, Kragujevad y en un concesionario de coches de Belgrado, llamando a la solidaridad y la acción internacional frente a las medidas de los capitalistas.

El 28 de abril hubo una protesta en Varsovia contra los planes de evacuar a la gente y mandarlos a vivir en casetas prefabricadas en medio de la nada. La protesta se cruzó con una contra protesta organizada por los empleados del Ayuntamiento de Bemowo. El 29 de abril, el sindicato de trabajadores de enseñanza de Varsovia protestó contra los nuevos planes de recortar el presupuesto de educación, lo que significaría la eliminación de algunas de las clases para niños minusválidos, eliminando el número máximo de alumnos por clase y recortando empleos y horario de trabajo. Especialmente a los cuidadores escolares y personal administrativo.

El Primero de Mayo, los miembros de la ZSP en Wroclaw tomaron parte en una manifestación del Primero de Mayo en su ciudad, formando un bloque anarquista con gente del centro social CRK y de la Federación Anarquista. Antes de la manifestación repartieron folletos y el periódico de la ZSP.

Portugal

Los miembros de la AIT-Portugal tomaron parte en un Primero de Mayo anarquista en Setúbal. En 2011 y 2012, las manifestaciones en esta ciudad fueron reprimidas por la policía. Mientras pasaban por la zona de clase trabajadora en la que fueron atacados por la policía en 2011, cantaron que habían vuelto allí, sin miedo, sin ley. La gente aplaudió y mostró que no había olvidado lo ocurrido. En Porto los compañeros organizaron un tour memorial libertario, después montaron un stand de exposiciones y una mesa de literatura y cantaron canciones libertarias. También hubo una actuación de teatro de calle contra el robo que llevan a cabo el gobierno y los empresarios.

Rusia

En Rusia, los miembros de KRAS participaron en un Primero de Mayo anarquista. La manifestación contó con muchas consignas anarquistas y sociales y expresó su apoyo a los trabajadores médicos en huelga en Izhevsk, llamando a los trabajadores a organizarse en sindicatos libres y a luchar contra la guerra que la clase capitalista dirige desde arriba. Distribuyeron copias de “Acción Directa”, dedicado a la lucha contra los recortes sociales.

Serbia

Los miembros de ASI participaron en acciones de solidaridad con los trabajadores de FIAT en Kragujevac y Belgrado. Se filmó y proyectó un video con mensajes de solidaridad con los trabajadores polacos.

España

En España la CNT organizó sus propias manifestaciones o participó en manifestaciones en ciudades y pueblos por todo el país. Miles de personas tomaron parte en las diversas manifestaciones. Como de costumbre, hubo grandes manifestaciones en Madrid y Barcelona. En el País Vasco, la CNT se manifestó en Bilbao, Donostia, Iruñea y Gastéiz. En estas ciudades, el sindicato participará en una huelga general el 30 de mayo, pero el sindicato hizo hincapié en que hay que demostrar que la gente está preparada para hacer algo más que simplemente una huelga de 24 horas. En Valencia, la CNT participó en un bloque anticapitalista, en Córdoba y Sevilla en manifestaciones de sindicatos alternativos. En l’Hospitalet, Teruel, Compostela y algunas otras ciudades, la CNT participó en concentraciones con otras organizaciones.

La CNT de Almería y Adra, Salamanca, Granada, Pilar de la Horadada, Cádiz, Extremadura, Valladolid, Toledo, Tarragona, Olot, Palencia, Vigo, Lugo, León y Málaga, entre otros, organizaron sus propias manifestaciones, concentraciones, comidas, discusiones, conciertos y otros eventos. Las diferentes acciones fueron tan numerosas que es difícil mencionarlas o describirlas todas.

En Valladolid, la manifestación no transcurrió sin incidentes ya que la policía comenzó a acosar a la gente e intentó arrestar a dos mujeres. Luego, cuando la multitud reaccionó, la policía atacó. La CNT de Valladolid denunció este incidente.

Reino Unido

La SolFed de Manchester organizó una acción contra Poundland, que utiliza el workfare, como parte de sus continuadas protestas contra este esquema de trabajo no remunerado. Se celebró el Primero de Mayo como parte de las Jornadas de Acción de la AIT contra la Austeridad, la Explotación y la Opresión. Los miembros de la Federación Anarquista local también tomaron parte. Los activistas distribuyeron un cuantos cientos de folletos en un centro comercial en el que hay una tienda Poundland, a pesar de ser amenazados por los guardias de seguridad.

En Reino Unido, la mayoría de las concentraciones del Primero de Mayo se pasaron al fin de semana. En Londres, algunos miembros de SolFed se unieron al principal evento sindical en la Plaza de Trafalgar.

Acciones de Amigos y otras organizaciones

Los miembros de la Federación Anarcosindicalista de Melbourne, tomaron parte en las celebraciones del Primero de Mayo anarquista. Los Amigos de la AIT del Grupo Germinal de Chile se manifestaron el Primero de Mayo en Talcahuano y en Santiago de Chile. Invitaron a unas cuantas organizaciones a participar en las Jornadas de Acción. Recibimos informes de que la Iniciativa Anarcosindicalista de Rumanía hizo un evento del Primero de Mayo repartiendo folletos en Constanta, Timisoara y Bucarest y colgando una bandera de un puente de Constanta. También los compañeros de MASA de Croacia tomaron parte en el bloque anticapitalista de la manifestación del Primero de Mayo de Zagreb y en Rijeka organizaron una manifestación y un picnic.

Idioma: 

• Español

Tipo de contenido: 

• Front page

• English

Documento:  Tipo de contenido: 

• Downloads

Idioma: 

• Slovenčina

Documento:  Tipo de contenido: 

• Downloads

Idioma: 

• English

Section: 

• ZSP

May Day has long been a holiday where social democrats and establishment unions show themselves and remember the struggle for the 8-hour day. On this occasion, it is perhaps interesting to look back at some of the differences in the labor movement in the US in the 1880s. It can help us to understand that what the Haymarket anarchists had in mind was nothing like the social democracy that current labor leaders espouse.

Demands for an 8-hour day had been made since the beginning of the 19th century. In the United States, the 8-hour day became a regular demand after a general strike in Philadelphia in 1835, calling for 10 hours a day, minus 2 hours for meals. Different sectors of workers achieved the 8-hour day through strike action and agitation. Some legislation even passed for some states or categories of workers. It is interesting that the main battle for the 8-hour day became Chicago. The state of Illinois had passed legislation for the 8-hour day in 1867, but it had many loopholes and was ineffective.

The 8-hour day was a demand that was taken up by unions of different political leanings. The IWMA (First International) at its Congress in 1866, put forward this demand. The IWMA had influence amongst the German-speaking immigrant anarchist and socialist workers of Chicago, who later became a driving force in the labor movement. After the IWMA disbanded, the International Working People's Association was founded in 1881 by anarchists and a large and influential group appeared in Chicago.

What is important to know is that the IWPA was truly a revolutionary organization. When it first starting acting, it considered the struggle for the 8-hour day to be something of a liberal demand to the capitalists. There were in fact many debates in the IWPA whether the 8-hour day should be among their demands, as they wished to abolish wage labour and have collective means of production. Some of the leading names of the IWPA were strongly against this demand. Others had a different perspective. One of them was a Haymarket martyr, Albert Parsons. He saw that the struggle for the 8-hour day was a way for producers (workers) to keep more of the product of their labor and cut the profits of the capitalists – provided of course that the workers would receive the same remuneration for 8 hours as for 10 or 12. Parsons had been a member of the 8-hour Committee prior to the founding of the IWPA. Eventually, the IWPA reconsidered their position and became the leading force in the struggle for the 8-hour day, through the Central Labour Union, which it was the dominant part of.

What is also interesting is how the different unions calling for the 8-hour day struggled and made their demands. Publications in the anarchist press of the time, among other sources, show how the IWPA strongly radicalized and popularized these demands.

Some of the other labor union federations and associations at the time figure in the history of May Day, but a closer look at them show how much they differed in approach from the IWPA. In 1881, the Federation of Organized Trades and Labor Unions of the United States and Canada (FOTLU)  was formed. (It would later transform into the AFL.) It was actually the FOTLU that suggested that May 1, 1886 be a target date for the start of the 8-hour day – or that a general strike would be held. However, anarchist newspapers of the time suggest that after making this suggestion, the FOTLU ”went to sleep” and did hardly anything about this campaign.

FOTLU was in fact floundering at that time, losing members to the Knights of Labor and struggling for influence.

The IWPA, which eventually adopted the struggle for the 8-hour day, and wound up leading it in Chicago, was very different in approach from the other unions at the times. There was at times a strong Marxist and socialist influence in some organizations of the Knights of Labor. Some unionists were anti-socialist and tried to start new associations which would be free of the political elements of the radical unions. At the end of the 1870s, Samuel Gompers and Adolf Strasser tried to radically restructure the Cigar Makers' International Union . As a result of these attempts, Gompers was not re-elected as union president and socialists were elected instead. Gompers threw a fit, claiming that socialists should not be allowed to run unions. He was opposed to the socialists' calls for militancy to make gains for workers. Soon, the FOTLU was born and it was meant to bring unionists in a different direction, away from the influence of the socialists.

Besides the facts that unions were divided on their stance towards socialism, they also had different ideas about who the unions should be for. Gompers wanted to limit union membership to skilled laborers.

While most of the unions of the day argued about whether to unionize unskilled labor, women or foreigners, the IWPA came onto the scene with a radically different approach. It was in part due to their tiredless activism and work amongst large parts of the working class which were ignored by the others that the IWPA quickly became the leading force in the struggle for the 8-hour day.

The differences in the organizations can be seen in what they were doing before May Day in 1886. Two large events were held in April 1886 in Chicago. The Knights of Labour organized an event on April 10 and the IWPA (with the CLU) on April 25. Although one can say that these 2 events were ”fighting for the same thing” they, in fact looked very different.

One difference was that the Knights of Labor did not support the IWPA's calls for an 8-hour day keeping the wages that were earned on the longer day. While the IWPA shouted ”8 Hour Day for 10 Hours Pay!” at their demonstration, the Knights of Labor thought that the workers would have to accept 8 hours pay – in other words, less money for less work. The IWPA's demands were considered too radical by the Knights of Labor and just about all other labor organizations.

Another thing was how these different events looked. The Knights of Labor held an indoor event, with the Trades Assembly. About 7000 people attended. They sat and listened politely to speakers. The overwhelming majority of them were of English or Irish origin and the meeting was held in English. However, at the time, about 80% of labor in Chicago was immigrant in origin. Women and people of color were mostly absent.

By contrast, the IWPA made great steps to organize among immigrant workers. They started a couple of years earlier making weekly meetings and then making daily meetings about the 8-hour issue. Meetings were held in German, Czech, Polish, Yiddish, Norweigan, Danish and Swedish. On April 25, 1886, 25,000 workers demonstrated in Chicago, at a demonstration called by the IWPA and CLU. It couldn't have looked more different than the event which had taken place two weeks earlier. It was Easter Sunday. The fact that workers would demonstrate on this day irritated some of the other unions, which were used to having religious leaders at their events. The demonstration had radical slogans, not only about the 8-hour day. There even were a number of atheist banners and the slogan “No god, no masters!” also appeared. The newspapers denounced the marchers as a bunch of communists and complained that were were no Anglo-American faces in sight. That was an exaggeration, but it is true that the majority of the workers were foreign-born and the demonstration had speeches in different languages.

On April 25, while the radicals were marching, the FOTLU was busy trying to make a new confederation with the Knights of Labor. Samuel Gompers was absolutely convinced that they needed to steer clear of radicalism.

In May 1886, two weeks after the Haymarket police riot, the two organizations met to negotiate. There were many factors that brought them together, but no doubt what had happened on May 4 was rather important for the development of events. The American Federation of Labor (AFL) was born.

As for the IWPA, the strong repression of the Haymarket martyrs and anarchists after the May 4 events led to its demise.

All these years later, we can really appreciate the things that the IWPA were struggling for and how they went about it. Organizing amongst all categories of workers, including those who were not included in the other unions and keeping their vision of a social revolution in the forefront at all times. And all these years later, when we go out on May Day and some social democratic unions try to convince us that we really are “fighting for the same thing”, we can see easily how they look and what they indeed support and still feel the difference.

Idioma: 

• English

Tipo de contenido: 

• Web Magazine

U prosincu 2012., međunarodni anarhosindikalistički pokret slavi dvije obljetnice: 90. godišnjicu ponovne uspostave Međunarodnog radničkog udruženja (MRU) i 170 godina od rođenja najutjecajnijeg teoretičara anarhokomunizma, Petra Kropotkina. Ova slučajnost može se smatrati simboličnom. Kropotkin nikada nije bio član neke revolucionarno-sindikalističke ili anarhosindikalističke organizacije, ali je imao vrlo velik doprinos u stvaranju anarhosindikalističke Internacionale, a njegove ideje imale su velik utjecaj na ciljeve i principe same Internacionale.

Kropotkin je bio jedan od prvih anarhističkih mislioca koji su pokrenuli kampanju za obnovu antiautoritarnog krila Prve internacionale, a vodio je tu kampanju čak i kada je većina slobodarskih aktivista bila zanesena tzv. «propagandom djelom». Kropotkin je vidio radničke sindikate kao temelj obnove. Pisao je o radničkom pokretu i sindikatima u „Biltenu Jurske federacije“, te je u tom razdoblju pokušavao stvoriti veze sa sindikalnim krugovima. Kasnije je u novinama „Le Révolte“ napisao oko 20 članaka o potrebi za radom u radničkim sindikatima – i to u vrijeme kada takve ideje nisu imale podršku poznatih aktivista poput Jeana Gravea, Errica Malateste i Johanna Mosta.[1]

Kropotkin se energično zalagao za jačanje sindikata i uključivanje anarhista u njihove poslove. Godine 1900., u novinama „Freedom“ pozvao je na sazivanje općeg «kongresa rada», a 1901. na stvaranje «internacionalne federacije radničkih sindikata planeta Zemlje». Imao je velika očekivanja nakon štrajka metalaca u Barceloni 1902. godine i posljedičnog porasta štrajkaškog pokreta u Europi. Ovi događaji ponukali su Kropotkina da predloži stvaranje Međunarodnog savez rada, a tu je ideju prenio Anselmo Lorenzo u novinama „Tierra y Libertad“ u rujnu 1902. Postavio je pitanje organizacije Internacionale, koja bi općenito zagovarala socijalističke ciljeve, socijalizaciju ekonomije i samoemancipaciju radništva, a koja bi pripremala štrajkove, borila se protiv izrabljivanja ženskog i dječjeg rada, promovirala suradnju, a u budućnosti stvarala planove za socijalističku eksproprijaciju sredstava za proizvodnju.[2] Razvijanjem detaljnijeg programa uzete su u obzir razlike u odnosu na staru Internacionalu. Kao zanimljivost navedimo da je u slijedeća dva broja novina („Tierra y Libertad“) njihov izdavač, Federico Urales, odbacivao ovaj prijedlog, smatrajući ga previše pojednostavljenom retrospektivom.

No, ruski anarhokomunist nije razmišljao samo o taktikama, nego i o dubljim idejama. U Kropotkinovom zamišljenom anarhokomunističkom društvu profesionalna i industrijska udruženja radnika imala bi važnu ulogu. U stvari, vjerovao je kako će temelj društvene organizacije slobodnog svijeta biti slobodne, samoupravne zajednice, orijentirane ka samodostatnosti i voluntarizmu, koje bi potom činile federaciju 'odozdo'. Ipak, bilo je važno nadopuniti te zajednice sindikatima i udrugama različitih vrsta, uključujući slobodne udruge proizvođača. Kropotkin je vjerovao da će te proizvođačke udruge imati zadatak tehničkog upravljanja i koordinacije. Smatrao je da su radnički sindikati prototip i baza tih budućih udruženja jer se već danas bore za radnike pod kapitalizmom.

Prema Kropotkinu, radnički sindikati trebali su postati organizacijska osnova za ponovno uspostavljanje antiautoritarne Prve Internacionale. Svoju viziju tog procesa opisao je u pismu francuskom anarhistu J. Graveu, 3. srpnja 1902. U to vrijeme predviđao je nastanak pokreta u obliku međunarodnog saveza sindikata, u čijem srcu bi bila grupa uvjerenih anarhista – situacija slična stvaranju španjolske sekcije Prve internacionale. Kropotkin je predlagao, na temelju simpatija prema anarhizmu u krugovima francuskih i španjolskih radnika, stvaranje «međunarodne radničke alijanse», neovisne o socijaldemokraciji i koja bi se fokusirala na vanparlamentarnu direktnu akciju. Tako bi se unutar revolucionarne radničke Internacionale stvorila organizacija slična „Bakunjinističkoj alijansi“ unutar Prve internacionale.[3]

U osnovi, Kropotkin je predlagao slijedeću strategiju: anarhisti bi trebali aktivno podržavati globalno jedinstvo sindikata, a zatim im, na temelju svoje vlastite organizacije, dati revolucionarni karakter i započeti socijalnu revoluciju. Zanimljivo je napomenuti da su argentinski anarhisti uspjeli u ovome početkom 1900-ih. Na ovaj su način preuzeli Argentinsku radničku federaciju (buduća Regionalna radnička federacija Argentine, FORA) i pretvorili je u anarhistički radnički pokret.

S tim u vidu, ne začuđuje zanimanje koje je Kropotkin pokazao za francuski revolucionarni sindikalizam. Oduševljeno je pozdravio velik porast revolucionarno-sindikalističkog pokreta u svijetu. U izvještaju „Naš stav prema seljačkim i radničkim sindikatima“, pripremljenom za Londonski kongres ruskih anarhokomunista (rujan 1906.), naglasio je činjenicu da se radnici pridružuju sindikatima i industrijskim federacijama „neovisno o postojećim političkim partijama, uključujući i socijaldemokratske partije“ te da žele „ponovno osnovati Međunarodni radnički savez, koji bi vodio direktnu, neposrednu borbu radnika protiv kapitala – ne kroz parlament, već direktno, svim sredstvima dostupnim radnicima, i isključivo u interesu radnika.“ Također, naglasio je ulogu sindikata u stvaranju slobodnog društva, u „organizaciji komunističkog života i proizvodnje“ te u važnom slučaju „pretvaranja industrije u javno dobro“. Prema Kropotkinu, „anarhisti radničke sindikate smatraju zamecima budućeg društvenog poretka i važnim načinom pripreme za socijalnu revoluciju koja ne bi bila ograničena samo na promjenu vlasti, nego bi promijenila i ekonomski život, tj. raspodjelu proizvedenih dobara i način njihove proizvodnje.“ Kropotkin je stoga vodio kampanju za stvaranje revolucionarno-sindikalističke Internacionale, koju je smatrao nastavkom i direktnim nasljednikom antiautoritarnog krila Prve internacionale.

Kakvu bi ulogu anarhisti imali u radničkim sindikatima i unutar sindikalnog pokreta uopće? Kropotkin je predložio da anarhisti iz različitih zemalja djeluju na različite načine, ovisno o situaciji u sindikalnom pokretu. Tamo gdje su sindikati bili pod potpunim utjecajem socijaldemokracije, imalo je više smisla napustiti ih i osnovati „nove, iako manje, slobodne radničke sindikate anarhističke tendencije“. Ukoliko su sindikati u zemlji već bili revolucionarni (kao u Francuskoj na početku 20. stoljeća), anarhistima je bilo bolje raditi u njima, kako se radnička organizacija ne bi pretvorila u instrument neke političke partije ili privjesak parlamentarizma. Također je predložio stvaranje nepartijskih sindikata s anarhističkim utjecajem (kao u Španjolskoj).[4] Posljedično, ideja o različitim oblicima revolucionarnog sindikalizma odražava se u statutu MRU-a.

Čak i na vrhuncu predratnog francuskog CGT-a (Confédération générale du travail), Kropotkin je upozoravao na opasnosti koje se mogu skrivati u 'neutralnom' revolucionarnom sindikalizmu, koji nije inspiriran anarhističkim idejama. Kropotkin i njegovi pristaše u ruskom anarhističkom pokretu (grupa „Kruh i sloboda“) upozoravali su na „zasljepljenost“, kritizirali tendenciju birokratizacije i stvaranja centralističkog aparata u CGT-u te ukazivali na ideološku zbrku u redovima revolucionarno-sindikalističkih organizacija, rizik gubitka utjecaja revolucionarnog krila i evoluciju prema uobičajenom sindikalizmu. Predložili su korake poput aktivacije baznih (grassroot) sindikata i grupa unutar sindikalnog pokreta te decentralizaciju procesa donošenja odluka i širenje anarhokomunističkih ideja unutar Konfederacije. Također su smatrali potrebnim ukidanje zabrane političke propagande, koja je postojala u sindikalnom pokretu. Anarhisti su se nadali da će CGT s vremenom preuzeti anarhizam kao svoju ideološku osnovu.

Važnu uloga u ovom procesu morala je odigrati diskusija s aktivistima revolucionarno-sindikalističkog pokreta o strateškim ciljevima i konturama budućeg društva, odnosno - o programskim pitanjima. Kao dio te rasprave, Kropotkin je 1911. napisao predgovor knjizi napisanoj od strane članova CGT-a, E. Pugeta i E. Patauda, nazvanoj „Kako ćemo ostvariti revoluciju“, koja je u osnovi prikazivala društvene promjene i slobodni društveni poredak kakvim su ga zamišljali francuski sindikalisti. Pozdravio je revolucionarni sindikalizam i njegove poglede na revoluciju kao velik korak naprijed, ali je pozvao na prevladavanje nekih centralističkih pogleda i problema za koje je smatrao da ih je pokret naslijedio od marksističkog sindikalizma: želju za očuvanjem elemenata centralizirane uprave (kroz strukture sindikata), odbijanje uvođenja slobodarsko-komunističkih principa u raspodjeli dobara, i slično.[5]

Kropotkinove kritike ideja ''neutralnog'' revolucionarnog sindikalizma s pozicija anarhokomunizma pokazale su se iznimno korisnima pri stvaranju novog MRU-a. „Deklaraciju principa“ poslijeratnih njemačkih anarhosindikalista iz FAUD-a, napisao je Rudolf Rocker. Nije slučajnost da je upravo Rocker (koji je prije Prvog svjetskog rata surađivao s Kropotkinom u Britaniji, te je u isto vrijeme bio aktivan u sindikalnom pokretu) bio autor ovog teksta koji je odbacivao ideološku ''neutralnost'' sindikalizma . U stvari, Rocker je napravio sintezu metoda rada i organizacijskih oblika revolucionarno-sindikalističkog pokreta s anarhokomunističkim idealima i ciljevima u Kropotkinovu duhu. U razdoblju 1922.-1923., ova deklaracija principa poslužila je kao osnova za MRU-ovu deklaraciju principa.[6]

Kropotkin nije prisustvovao Londonskoj konferenciji revolucionarnih sindikata iz 1913. godine (bio je na liječenju u Italiji), ali je najaktivniju ulogu u njenoj organizaciji imao ruski anarhosindikalist Aleksandr Šapiro, koji je s Kropotkinom bio veoma prisan. Kao što je poznato, planove za ponovnu izgradnju MRU-a uništio je Prvi svjetski rat.

Kada su 1918. godine topovi utihnuli, a revolucionarna oluja započela, situacija u radničkom pokretu bila je poprilično drukčija. Teška borba za nasljedstvo revolucionarnog sindikalizma započela je između boljševika s jedne strane, i anarhista s druge. Kropotkin je doživio početak ove borbe za utjecaj unutar radničkog pokreta. Postalo je jasno da boljševizam nije prava revolucionarna alternativa i da neće dovesti do slobodnog, komunističkog društva. U pismu radnicima i progresivnim snagama zapadne Europe, napisanom u lipnju 1920., ovaj anarhist, sada već star i bolestan, pozvao je radnike svijeta da ne krenu putem boljševika, kroz „čvrsto centralizirani državni komunizam, pod čeličnom šakom partijske diktature.“ Kropotkin je još jednom pozvao radnike Zapada na stvaranje revolucionarnih sindikata, neovisnih o političkim partijama. Radnike je također pozvao da „ožive ideju velike Internacionale svjetskih radnika – ali ne u formi sindikata vođenog od strane jedne partije, kao što je to bilo u Drugoj internacionali, a ponavlja se i u Trećoj.“[7] Pismo je predao delegatima britanskih sindikata koji su ga posjetili.

Tijekom 1920. godine, stari je anarhist živio u malenom provincijskom gradiću Dmitrovu, aktivno promovirajući svoje ideje u razgovorima sa slobodarskim aktivistima koji su ga posjećivali. „Osobito priželjkujem,“ pisao je Kropotkin Šapiru, „da se nas 3-4 sastanemo sa stranim prijateljima i sindikalistima, kako bi s njima izradili temeljni program, a zatim, s tim programom u našim rukama, započeli s organizacijskim poslom u Rusiji. Sa svrhom i jasnom vizijom naše goleme zadaće: stvoriti istu Internacionalu – anarhističku, seljačko-radničku, s istim općim ciljevima, utemeljenu na svakodnevnoj borbi protiv kapitala – koju su naši prethodnici počeli stvarati [18]60-ih. Internacionalu stvorenu od heterogenih elemenata koji su preživjeli poraz 1848. i radikala koje su oni inspirirali.“[8] Američkom anarhistu Alexanderu Berkmanu rekao je da su boljševici pokazali „kako se revolucija ne radi“.[9] Te iste 1920., delegat njemačkih anarhosindikalista, A. Souchy, došao je do Dmitrova s pismom Rudolfa Rockera, Kropotkinova starog druga i prijatelja. Kropotkin i Souchy raspravljali su o Ruskoj revoluciji, opasnostima boljševizma, o idealu slobodne federacije slobodnih gradova, skupština, zajednica i sindikata, te o budućnosti radničkog pokreta .[10]

Petar Aleksejevič Kropotkin nije doživio dan kada je, u kasnom prosincu 1922. godine, u Berlinu na Kongresu revolucionarnih radničkih sindikata, objavljena ponovna uspostava anarhosindikalističke Internacionale, Međunarodnog radničkog udruženja (MRU). Preminuo je u Dmitrovu 8. veljače 1921., ali su, ne slučajno, ljudi koji su osnivali MRU (koji se proglasio nasljednikom antiautoritarnog krila Prve internacionale) bili upravo anarhisti koji su dugo surađivali, dopisivali se ili susretali s Kropotkinom posljednjih godina njegova života. Prvi tajnici MRU-a bili su Rudolf Rocker, Augustin Souchy i Aleksandr Šapiro, koji je bio prisiljen napustiti boljševičku Rusiju, te je učinio mnogo kako bi, kao što mu je Kropotkin savjetovao, otkrio revolucionarnim radničkim aktivistima što se događa u njegovoj domovini i time ujedinio europske sindikaliste. Dakle, ne bi bilo pretjerano reći da je današnji MRU zamisao Petra Kropotkina, koji je učinio tako mnogo za ponovno uspostavljanje anarhosindikalističke Internacionale te je, koliko je mogao, pomogao u pripremama za ovaj događaj.

Vadim Damier,
KRAS-MRU

prijevod: Dylan, MASA

Bilješke

[1] Anarchistes en exil. Correspondance inédite de Pierre Kropotkine à Marie Goldsmith 1897 – 1917. Paris, 1995. Р.290.

[2] Nettlau M. Eine Arbeiterinternationale in Kropotkins Auffassung // Die Internationale. 1932. Heft5. Mai. S.116.

[3] Ibid. S.116-117.

[4] Анархисты. Документы и материалы. 1883–1935 гг. В 2 тт. Т.1. 1883–1916 гг. М., 1998. С.242.

[5] Кропоткин П.А. Предисловие // Пато, Э., Пуже, Э. Как мы совершим революцию. М., 2011. С.3–10.

[6] См. об этом: Дамье В.В. Забытый Интернационал. Международное анархо-синдикалистское движение между двумя мировыми войнами. Т.1. М., 2006. С.60–65, 272–278; Damier V. Anarcho-Syndicalism in the 20th. Century. Edmomton, 2009. P.66–69, 80.

[7] Кропоткин П.А. Обращение Кропоткина к рабочим и передовым кругам общественности о текущих событиях // Вопросы философии. 1991. №11. С.43–51.

[8] Кропоткин, П.А. Письма М.И. Гольдсмит, А.А. Боровому и А. Шапиро // Труды Комиссии по научному наследию П.А. Кропоткина. Выпуск I. М., 1992. С.193.

[9] Berkman A. The Bolshevik Myth (Diary 1920–1922). L; Winchester, 1989. Р.75.

[10] Souchy A. “Vorsicht: Anarchist!” Ein Leben für die Freiheit. Politische Erinnerungen. Grafenau,1985. S.46–49.

http://www.masa-hr.org/content/kropotkin-i-obnova-medunarodnog-radnickog...

Idioma: 

• Srpski

Tipo de contenido: 

• Web Magazine

Internasjonale Arbeiderassosiasjon (I.A.A.) organiserer Aksjonsdager den 29. og 30. april og 1. mai 2013!
Ryanair+ Norwegian + SAS+ Lufthansa+ Iberia.?

Mens krisa i verdensøkonomien utvikler seg, går kapitalen verden over til frontalangrep mot ”velferdsordninger” som pensjoner og faglige rettigheter. Denne utviklinga foregår på mange felt og det er all grunn til å være opptatt av situasjonen i luftfartssektoren: Vi nevner nedskjæringene og oppsigelsene i SAS, Norwegian som truer med å flagge ut hele, eller deler av selskapet til Irland (eller et annet land) og streikene i Lufthansa som er mot at selskapet skal bli et lavprisselskap.

I tillegg skal det spanske Iberia si opp hele 3807 ansatte, kutte lønningene med 20-40% og det skal innføres færre feriedager for å gjøre selskapet attraktivt for salg. Vår søster organisasjon CNT-AIT har en klubb i Iberia og NSF-IAA støtter arbeidernes kamp. Bak alle disse endringene “spøker” Ryanair, ved at de andre selskapene skal ta opp konkur-ransen ved å dumpe lønninger og sosiale ordninger.

Dette er egentlig ikke noe nytt: Norsk Internasjonal Skipsregister (NIS) ble opprettet i 1987 og selv om det ble sagt at det var å sikre at norskeide skip ble registrert under norsk flagg, ble det ved etableringen av NIS åpnet for bruk av utenlandsk mannskap på hjemlandets lønnsvilkår. Ja skip ble beholdt under norsk flagg, mens lønninger og sosiale forhold ble dumpet. Vi ser nå at arbeidsgivere presser på for å innføre liknende forhold i luftfarten, og hva blir de neste bransjene?

Kampene må både være lokale, regionale og internasjonale, og den anarkosyndikalistiske Internasjonalen (IAA) både støtter kamper og arrangerer Aksjonsdager mot kapitalistiske innstrammingstiltak, utbytting og undertrykkelse! Vi støtter også solidaritetsaksjonene som IAA har, og benytter anledningen til å opplyse om at Alstom Wind i Spania skal si opp 373 ansatte. Klubben til CNT.AIT på fabrikken i Zamora ber om solidaritet og Alstom har også avdelinger i Norge!

For Internasjonal Solidaritet!

Idioma: 

• Norsk

Seccion: 

• NSF

Tipo de contenido: 

• News

五月一日一個舉起「剝削特區」布條的遊行隊伍從弗羅茨瓦夫的中心通過。口號的典故來自那些設置在波蘭的經濟特區，特別是那個鄰近於弗羅茨瓦夫的經濟特區，它們可是以其惡劣的工作環境而臭名昭彰。弗羅茨瓦夫的ZSP工會組織了一個安那其團體參與這次的遊行，CRK社會中心的行動者也參與支持此次的行動。

在遊行之前，弗羅茨瓦夫的ZSP工會進入到當天仍然開放營業的連鎖速食餐廳，包括麥當勞等向當天工作的勞動者發送傳單。

大概200人參與了這次的遊行，它們大呼口號「我們受夠了老闆的恐怖攻擊」，「資本主義等同於食人主義」，還有「不要收緊你的腰帶，而要握緊你的拳頭」。
在遊行路線上很多人都熱情發言，其中ZSP的成員更在一家臨時工作介紹所(工作服務處)暫停了遊行隊伍，他們向人們講述臨時勞動者與移民勞動者所面臨的問題，最後ZSP的會員向人們呼籲一個國際團結行動的必要性，還有報告ZSP在這個方面的具體行動。

ZSP的會員同樣的提醒了人們五一勞動節的歷史起因，當天ZSP的官方報Zaplata也在現場發送。

Idioma: 

• 中文

Seccion: 

• ZSP

Tipo de contenido: 

• News

Haymarket i radykalizacja żądań świata pracy w latach 1880'tych

Dzień Pierwszego Maja od dawna był świętem, podczas którego pokazują się socjaldemokraci i związki establishmentowe, by czcić pamięć walki o 8-godzinny dzień pracy. Przy tej okazji, warto spojrzeć na różnice między różnymi związkami w ruchu pracowniczym w USA w latach 80'tych XIX wieku. Takie spojrzenie może pomóc zrozumieć, że to o co walczyli anarchiści z Haymarket nie miało nic wspólnego z socjaldemokracją, której hołdują obecni liderzy związkowi.

Żądanie 8-godzinnego dnia pracy formułowane było od początku XIX wieku. W USA, to żądanie stało się sztandarowym postulatem po strajku generalnym w Filadelfii w 1835 r., w którym domagano się 10-godzinnego dnia pracy, pomniejszonego o 2 godziny przeznaczone na posiłki. Pracownicy różnych branż uzyskali 8-godzinny dzień pracy za pomocą strajków i agitacji. W niektórych stanach wprowadzono nawet prawodawstwo dla niektórych kategorii pracowników. Ciekawym jest fakt, że terenem głównej bitwy o 8-godzinny dzień pracy stało się Chicago. Stan Illinois wprowadził ustawę o 8-godzinnym dniu pracy w 1867 r., jednak zawierała ona wiele luk prawnych i nie była skuteczna.

Żądanie 8-godzinnego dnia pracy zostało podchwycone jako żądanie przez związki zawodowe o różnych tendencjach politycznych. W IWMA (Pierwszej Międzynarodówce) postulat został przedstawiony na Kongresie w 1866 r. IWMA miała wpływy wśród anarchistycznych i socjalistycznych imigrantów posługujących się językiem niemieckim w Chicago, którzy później stali się siłą napędową ruchu pracy. Po rozwiązaniu IWMA, w 1881 r. założone zostało Międzynarodowe Stowarzyszenie Pracowników (IWPA). Założycielami grupy byli anarchiści. Duża i wpływowa grupa zawiązana została w Chicago.

Warto wiedzieć, że IWPA była prawdziwie rewolucyjną organizacją. Gdy rozpoczęła swoją działalność, stała na stanowisku, że żądanie 8-godzinnego dnia pracy od kapitalistów było zbyt liberalne. W łonie IWPA było wiele dyskusji, czy 8-godzinny dzień pracy powinien stanowić jedno z żądań, czy też żądania powinny obejmować likwidację pracy najemnej i kolektywizację środków produkcji. Niektóre z wiodących postaci w IWPA mocno sprzeciwiały się temu postulatowi. Inni mieli odmienną perspektywę. Jedną z takich osób był męczennik Haymarket, Albert Parsons. Widział on w walce o 8-godzinny dzień pracy sposób, by producenci (pracownicy) zatrzymywali dla siebie większą część owoców swojej pracy i obniżali zysk kapitalistów. Oczywiście pod warunkiem, że otrzymywaliby takie samo wynagrodzenie za 8 godzin pracy, jak za 10 lub 12. W końcu, IWPA zmieniło swoje negatywne zdanie i stało się jedną z wiodących sił w walce o 8-godzinny dzień pracy, działając za pośrednictwem Central Labour Union, w której stanowiła przeważającą większość.

Ciekawy jest sposób, w jaki różne związki walczące o 8-godzinny dzień pracy prowadziły swoją walkę i forsowały swoje żądania. Z ówczesnych publikacji anarchistycznych, oraz z innych źródeł, można wywnioskować że IWPA bardzo mocno zradykalizowało i spopularyzowało te żądania.

Niektóre inne z ówczesnych federacji związków zawodowych i stowarzyszeń również figurują w historii Pierwszego Maja, jednak przy bliższym spojrzeniu widać, jak bardzo różniły się w swoim podejściu od IWPA. W 1881 r. powstała Federacja Zorganizowanych Branż i Związków Zawodowych z USA i Kanady (FOTLU). (Później, organizacja złożyła nową konfederację - AFL.) To FOTLU zasugerowało, by pierwszy maja 1886 r. był docelową datą wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy, lub ogłoszenia strajku generalnego. Jednak anarchistyczne gazety z tego czasu sugerowały, że FOTLU „zapadło w sen” i nic więcej nie zrobiło w tej sprawie.

FOTLU w tamtym czasie rozpadało się, tracąc członków na rzecz „Rycerzy Pracy” (Knights of Labor) i walcząc o zachowanie wpływów.

IWPA, które przyłączyło się do walki o 8-godzinny dzień pracy, stało się wiodącą siłą na rzecz realizacji tego postulatu. Ich działania w Chicago znacznie różniły się od działań innych związków w tamtych czasach. Były to czasy silnych wpływów marksistowskich i socjalistycznych w organizacjach takich jak Knights of Labor. Niektórzy związkowcy byli nastawieni wrogo do socjalizmu i starali się powoływać do życia stowarzyszenia pozbawione politycznych elementów właściwych dla radykalnych związków. Na końcu lat 70'tych XIX wieku, Samuel Gompers i Adolf Strasser próbowali dokonać radykalnej restrukturyzacji Międzynarodowego Związku Wyrobników Cygar. W wyniku tych prób, Gompersowi nie udało się zostać ponownie wybranym na prezydenta związku, a zamiast niego wybrano socjalistów. Gompers wpadł w szał, twierdząc, że socjalistom nie powinno się pozwalać na startowanie w wyborach. Był przeciwny wezwaniom socjalistów do zdecydowanych akcji na rzez pracowników. W niedługim czasie powstało FOTLU, której celem było odsunięcie pracowników od wpływów socjalistów.

Oprócz tego, że związki dzielił ich stosunek do socjalizmu, miały też różne pomysły na temat tego, do czego powinny służyć związki. Gompers chciał ograniczyć członkostwo w związkach do robotników wykwalifikowanych.

Podczas gdy większość związków w tamtych czasach kłóciła się o to, czy przeprowadzać uzwiązkowienie robotników niewykwalifikowanych, kobiet i obcokrajowców, IWPA weszło na scenę z zupełnie innym przekazem. Częściowo było to związane z ich niezmordowanym aktywizmem i pracą w obszarach, które były ignorowane przez inne związki. W ten sposób IWPA szybko stało się wiodącą siłą w walce o 8-godzinny dzień pracy.

Różnice pomiędzy organizacjami były widoczne przed Pierwszym Maja 1886 r. W kwietniu tamtego roku, w Chicago doszło do dwóch dużych wydarzeń. Knights of Labour zorganizowali wydarzenie w dniu 10 kwietnia, a IWPA (razem z CLU) w dniu 25 kwietnia. Choć tematyka obu tych wydarzeń była „taka sama”, w rzeczywistości przebiegały one zupełnie inaczej.

Jedna z różnic polegała na tym, że Rycerze Pracy nie popierali żądania IWPA o 8-godzinnym dniu pracy z zachowaniem pensji za dłuższy dzień. Gdy IWPA krzyczało na demonstracji “8-godzinny dzień pracy za 10 godzinną pensję!”, Rycerze Pracy stali na stanowisku, że pracownicy będą musieli pogodzić się z niższą, 8-godzinną stawką za mniej pracy. Żądania IWPA były zbyt radykalne dla Rycerzy Pracy i właściwie wszystkich pozostałych organizacji.

Oba wydarzenia wyglądały zupełnie inaczej. Knights of Labor zorganizowali wydarzenie w sali razem z Zgromadzeniem Związków Zawodowych. Uczestniczyło w nim około 7 tys. ludzi. Przez cały czas siedzieli i uprzejmie słuchali mówców. Większość z nich była z pochodzenia Anglikami lub Irlandczykami, a spotkanie prowadzone było po angielsku. Jednak w tamtych czasach około 80% ludności Chicago miało korzenie imigranckie. Kobiet i osób o innym kolorze skóry niż biały właściwie nie było.

W porównaniu, IWPA poczyniło duże kroki, by uzwiązkowić pracowników imigrantów. Zaczęło się to kilka lat wcześniej, podczas cotygodniowych, a potem codziennych spotkań na temat 8-godzinnego dnia pracy. Spotkania prowadzone były w jęz. niemieckim, czeskim, polskim, jiddisz, norweskim, duńskim i szwedzkim. W dniu 25 kwietnia 1886 r., w Chicago demonstrowało 25 tys. pracowników na demonstracji zwołanej przez IWPA i CLU. Wydarzenie nie mogło być bardziej różne od tego, które je poprzedziło. Była to niedziela wielkanocna. Sam fakt demonstrowania w tym dniu spowodował irytację innych związków, które przywykły zapraszać przywódców religijnych na swoje wydarzenia. Demonstracja miała radykalne hasła, nie tylko o 8-godzinnym dniu pracy. Było nawet wiele bannerów ateistycznych i hasła „Ani boga, ani pana!”. Gazety oczerniały protestujących jako „komunistów” i narzekały, że nie było wśród nich żadnych anglo-amerykanów. To była przesada, choć prawdą jest, że większość pracowników była z pochodzenia imigrantami, a podczas demonstracji przemawiano w różnych językach.

W dniu 25 kwietnia, podczas marszu radykałów, FOTLU pilnie zajmowało się tworzeniem nowej konfederacji z Knights of Labor. Samuel Gompers był dogłębnie przekonany, że należy odciąć się od radykalizmu. W maju 1886 r., dwa tygodnie po zamieszkach z policją na Haymarket, obie organizacje spotkały się by negocjować. Ku sobie popchnęło je wiele czynników, ale z pewnością wydarzenia z 4 maja miały duży wpływ na wydarzenia. W ten sposób narodziła się Amerykańska Federacja Pracy (AFL)

IWPA doświadczyła po 4 maja ciężkich represji, w tym przeciw męczennikom z Haymarket i innm anarchistom. Te represje doprowadziły do zaniku organizacji.

Po latach, możemy docenić sposób walki IWPA i ich postawę. Zajmowali się organizowaniem wszystkich kategorii pracowników, w tym także tych, którzy nie byli włączeni w działalność innych związków. Jako cel stawiali sobie przede wszystkim społeczną rewolucję. Tyle lat minęło, a podczas Pierwszego Maja, socjaldemokratyczne związki próbują nas przekonywać, że „walczymy o tą samą sprawę”. Łatwo jednak dostrzec różnicę i zrozumieć, co tak naprawdę wspierają związki socjaldemokratyczne.

Idioma: 

• Polski

Tipo de contenido: 

• Web Magazine